Psychologiczne kryzysy aktywności

W artykule Rozwój przez kryzys opublikowanym na łamach Mercurius Furlandiae został przytoczony następujący cytat: „Każdy, kto wierzy, że świat może rozwijać się w tempie wykładniczym jest szaleńcem albo ekonomistą”. Stwierdzenie to jest jak najbardziej prawdziwe, zwłaszcza w Mikroświecie, którego populacja jest ograniczona i wydaje się, że ciągle maleje. Jednakże oczekiwania ludzi co do rozwoju swoich państw wirtualnych są często niezmienne, co w efekcie może prowadzić do psychologicznego kryzysu aktywności.

Psychologicznym kryzysem aktywności jest subiektywny osąd sytuacji w danym czasie, uznanej jako przynosząca pewną stratę i regres, która polega na niemożności utrzymania jednostajnego tempa rozwoju mikronacji wyrażonego w stosunku do osiągniętego dotąd stanu dorobku narodowego. Innymi słowy psychologiczny kryzys aktywności jest mylnym wrażeniem co do pojawienia się kryzysu aktywności spowodowanym przyzwyczajeniem do oczekiwania ciągłego wzrostu dorobku narodowego, który jest niemożliwy do zrealizowania przy osiąganiu kolejnych poziomów rozwoju oraz przy wahaniach liczby ludności i ich realnej sytuacji życiowej. Zmienne wywołujące psychologiczny kryzys aktywności rozłożymy na czynniki pierwsze.

Tempo wzrostu mikronacji

Nowopowstająca mikronacja nie posiada jeszcze żadnego dorobku narodowego (wynosi on 0), dlatego każda aktywność mająca na celu jego budowę spowoduje ogromny skok rozwojowy i wprowadzi taki kraj na szybką ścieżkę rozwoju. Załóżmy, że granica możliwości produkcyjnych, czyli maksymalna zdolność do aktywnego działania w takiej mikronacji wynosi 100 jednostek umownych (j.u.) miesięcznie. Tak więc w kolejnych miesiącach dorobek narodowy osiągał będzie wartości 100, 200, 300 itd., jednak tempo rozwoju będzie sukcesywnie spadać mimo nieprzerwanie dokonującego się postępu. W pierwszym miesiącu tempa rozwoju nie można zmierzyć, ale biorąc za punkt startowy miesiąc drugi uzyskujemy tempo w wysokości 100%, ale już w trzecim miesiącu tempo to spada do 50%, a w czwartym do 33%. Aby utrzymać tempo rozwoju koniecznością byłoby ciągłe podwajanie wyników przyrostu dorobku narodowego, co przy znanej granicy możliwości produkcyjnych jest fizycznie niemożliwe do zrealizowania, ale może wpływać na powstanie psychologicznego kryzysu aktywności (mimo, że produkcja rośnie ludzie odczuwać będą niedostatek widząc aktualny dorobek i przeszłe tempo rozwoju).

tempo_rozwoju

Wykresy przedstawiają funkcje rozwoju możliwego do realizacji (wykres lewy) i niemożliwego do realizacji (wykres prawy). Funkcje f (A) i f (A’) ilustrują wzrost nominalny, natomiast f (B) i f (B’) tempo wzrostu. Wykres rozwoju możliwego do osiągania jest jednocześnie ilustracją psychologicznego kryzysu aktywności, ponieważ funkcja f (B) jest malejąca. Utrzymanie jej jako funkcji stałej (wykres prawy) jest nierealne, gdyż żaden system nie może rozwijać się w nieskończoność – f (A’).

Poziom rozwoju mikronacji

Każde państwo wirtualne z czasem może wkraczać w kolejne stadia swojego rozwoju. Kluczowe znaczenie ma tutaj upływ czasu, a następnie takie czynniki jak zdolność do przetrwania, odporność na wewnętrzne wstrząsy polityczne, zdolność egzystencjalna (utrzymanie organizacyjne i finansowe serwera i stron), dojrzałość systemu społeczno-politycznego, dojrzałość mieszkańców, zdolność do odtworzenia zasobów, zdolność mobilizacyjna i inne. Im więcej pozytywnych ocen tych kryteriów można przypisać danemu krajowi tym na wyższym poziomie rozwoju się on znajduje. Tak więc dla zilustrowania, w jaki sposób poziom rozwoju może wpływać na wystąpienie psychologicznego kryzysu aktywności rozważmy aspekt postępu technologicznego. W jednej mikronacji przejście z darmowego hostingu na płatny (a przez to zwiększenie możliwości prezencji swojego kraju) oznacza prawdziwą rewolucję technologiczną i odbierane jest jako ogromny skok, natomiast w innej mikronacji dokonanie zmiany dostawcy usług w tym zakresie celem poprawienia możliwości używania serwera będzie odbierane w znacznie mniej spektakularny sposób. Do tego należy dodać, że wszystkie mikronacje znajdują się w różnych stadiach swojego życia. Młode państwa rozwijają się na ogół dość szybko, zaś kraje starsze mimo jak na swoje możliwości znacznego tempa mogą być postrzegane jako państwa pogrążone w stagnacji.

cykl_zycia_organizacji

Cykl życia organizacji, jaką jest także państwo wirtualne, z uwzględnieniem występujących kryzysów pomiędzy fazami tego cyklu.

Sytuacja ludnościowa

Najważniejszy wpływ na tempo rozwoju każdego państwa wirtualnego ma jego populacja. Nigdy też nie jest ona stała, a większość państw stara się zwiększać liczbę ludności oddziałując na swoje otoczenie dążąc w ten sposób do przyciągnięcia nowych mieszkańców. Wszak to właśnie rankingi ludnościowe najbardziej wywołują wypieki na twarzach mikronautów, chcących podbudować swoje ego w następujący sposób: „mój kraj jest ludniejszy od innych!”. I nic dziwnego, gdyż rynek jest mały, a konkurencja państw duża. Na ogół jednak państwa wirtualne przeżywają mniejsze lub większe wahania liczby ludności, czasami tak duże, że prowadzą one do nagłego boomu lub upadku państwa. Osiąganie trwałego przyrostu liczby ludności jest jednak niezmiernie trudne, i działa tutaj podobne prawo jak przy tempie wzrostu. Dodatkowo każda utrata mieszkańca jest tym większą stratą im w danej mikronacji jest mniej mieszkańców. Nie bez znaczenia na psychologiczny kryzys aktywności ma również rzeczywisty wiek mikronautów – w państwach starszych mogą wciąż mieszkać osoby, które pamiętają jeszcze pierwsze, a zarazem najlepsze fazy życia swojego państwa – narodziny, młodość i szybki rozwój. Biorąc pod uwagę, że mikronacje są zakładane zazwyczaj przez nastolatków takie osoby po kilkunastu latach będą prowadzić już życie ustatkowane i absorbujące uwagę na sprawy niemikronacyjne. Tym samym gasnąć będzie w takich osobach wola i chęć do działania w swoich wirtualnych ojczyznach, mimo wzrostu ich wiedzy i doświadczenia. Jeżeli z różnych względów w takim kraju nie będzie dochodziło do wymiany pokoleniowej kryzys psychologiczny pojawi się nieuchronnie.

krzywe_wieku

f (A) pokazuje zmianę aktywności ilościowej w czasie; f (B) pokazuje zmianę aktywności jakościowej w czasie, natomiast f (C) pokazuje zmianę możliwości produkcyjnych (aktywność maksymalna) osoby w czasie.

Podsumowanie

Na psychologiczny kryzys aktywności ma wpływ szereg czynników, których praktycznie nie można uniknąć, a które co więcej pokazują jedynie subiektywny obraz rzeczywistości, w której faktycznego kryzysu państwa może nie być. Nie można bowiem oczekiwać, że państwa wysoko rozwinięte i dysponujące potężną spuścizną będą nieprzerwanie rozwijać się w tempie państw młodych. Każde z nich po pewnym okresie wchodzi w określoną fazę swojego rozwoju. Kryzys psychologiczny można pokonać tylko samemu zmieniając swoje myślenie na temat dalszej obecności w swojej wirtualnej ojczyznie.

Follow me!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *